guntarika さんのプロフィールเพิ่มสีสันให้ชีวิตด้วยรอ...フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
เพิ่มสีสันให้ชีวิตด้วยรอยยิ้ม"อย่าทำให้ชีวิตหมดรอยยิ้ม ด้วยการเก็บความทุกข์มาผูกไว้กับตัว" |
||||||||||||||
|
4月19日 ไดอารี่ไฮเทคย่ะฮู้ สวัสดีชาวโลก 55 สวัสดีจ้าเพื่อนๆ
วันนี้ก็พอดีไปอ่านเวปไซต์ของรุ่นพี่พสวท.มาแล้ว รู้สึกว่าทำได้ยอดเยี่ยมมากเลย พี่เค้าทำเวปมานานแล้วตั้งแต่เริ่มไปเรียนเมืองนอก ก็ปาเข้าไป 6 ปีแล้วสิ เร็วมากๆๆเลย
ทำให้เรารู้สึกกลับมาคิดว่า ไอ้ที่เราเริ่มอยากมีสเปซกับชาวบ้านเนี่ย ก็อยากเก็บความทรงจำต่างๆไว้เหมือนกันโน๊ะ (นอกจากในไดอารี่สุดเปื่อยก็ขอไฮเทคกับชาวบ้านบ้างเหอะ 555) บางทีก็คิดนะว่าการที่เราไม่เขียนอะไรเก็บไว้ เราก็จะได้ไม่ต้องจดจำอะไรมากมาย ไอ้ที่เสียความรู้สึกก็จะได้ลืมๆๆไป เศร้าๆๆทั้งหลาย บางทีไม่ได้คิดอะไรเล้ยก่อนเขียน แตพอมาเริ่มเขียนๆ เอ้าเอ๊ะ ไหมเป็นงี้อ่ะ(มาต่อยกันเลยดีกว่า 55) ว้าชั้นทำได้ไงเนี่ย ว้าชั้นพูดงี้ได้ไงอ่ะ ว้าถ้าเป็นตัวชั้นเอง ชั้นรู้สึกแย่นะเนี่ยไปเลยๆๆพรุ่งนี้แกต้องไปขอโทษเค้านะ ว้าชั้นน่าจะแกล้งเพื่อนให้มากกว่านี้นะ 55 (ชั้นเป็นเพื่อนที่ดีมาก) .. มันทำให้กลับมาคิด
แต่ว่า ณ ตอนนี้ ก็ยังเขียนเจ้าไดอารี่เน่าคู่ใจอยู่เรื่อยๆหล่ะ ก็เพราะว่าพอกลับไปอ่านหรืออ่ะ เอาตอนที่เขียนเลยมันทำให้เราคิดทบทวนว่าวันนี้เราทำอะไรไปบ้างเนี่ย ทำแย่ๆอะไรเปล่า แกล้งเพื่อนมากไปเปล่า แย่งเพื่อนกินข้าวน้อยไปเปล่า (เกี่ยวไหม?)...มันทำให้เรารู้ว่า เวลาหน่ะมันผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเลย วิ้วๆๆ เราจะเอาความรู้สึกดีๆๆกลับมาได้ยากนะมุก ถ้าแกทำแย่ๆลงไป และก็หลายๆๆอย่างที่เป็นทั้งความทรงจำทั้งดีและไม่ดี พอกลับมานั่งอ่านทบทวนดูๆๆ ก็เออ จริงเหะ ทำไมตอนนั้นคิดงั้นหว่า ทำไมตอนนั้นตลกดี ร้องไห้ทำไมอ่ะ ทำไมตอนนั้นขี้เกียจทำแลบอ่ะ ทำไมตอนนั้นขยันอ่านหนังสือได้หว่า 55 มากมาย รวมทั้งความฝันที่เคยคิดไว้ว่าจะทำ เอาว่ะ ชั้นจะทำอย่างนี้นะ แหง่วววว แต่แล้วตอนนี้ ชั้นก็ไม่ได้คืบหน้าอะไรเล้ย ตอนนี้จากที่ตั้งว่า เรียนจบนะ จะทำงานหล่ะ แต่ในที่สุดก็เรียนต่อในสาขาเภสัชวิทยา อินเตอร์ด้วยนะ ไฮโซม่ะ แต่อิงเรานี่สิแย่จริง ตอนนี้เลยแอบเกือบปางตาย 55.. อื้มม ที่จริงพอกลับไปอ่านไดอารี่สมัยเด็กๆน้า เราก็อยากทำงานด้านนี้น้า จะได้คิดค้นยามารักษาตัวเอง ไอ้โม่ง ไอ้หญิงและก้ไอ้เอ(55 เพื่อนแต่ละคน บ้าๆๆทั้งนั้น) เหยอๆๆไม่ใช่แหละ จะได้หายามารักษาโรคหัวใจของเพื่อนสาวทั้งหลาย 555 ชั้นคิดค้นยาตัวนี้ได้ต้องรวยแน่ๆๆเลย ว่ะฮ่าฮ่า นางมารร้ายเข้าสิง
เฮ้อออ แต่ตอนนี้ พอเริ่มเรียนไปได้เกือบเดือนแล้วสินะ เร็วจังเฮะ ก็เริ่ม เอ้อ...ใช่ตัวชั้นไหมอ่า อาจเพราะเป็นการสอบครั้งแรก แล้วได้คะแนนไม่ดีหน่ะ เศร้าจัง จริงๆอยากให้เป็นอย่างนั้น เพราะถ้าครั้งหน้า เราสอบใหม่ เราก็ขยันๆ ได้คะแนนดี จะได้รู้สึกว่า เราทำได้และเราชอบด้านนี้ แต่ก็กลัวเหะว่าเรียนๆไป แล้วไม่ใช่ตัวชั้น ทำไงดีหว่า... ไม่อยากให้ทุกคนผิดหวัง... ก่อนหน้านี้โลเลๆๆใจจั๊ง แต่ก็ตัดสินใจแล้วน้าว่าจะเรียนต่อ เอ้า สู้ๆๆ ไข่มุกกกกกก สู้เค้า ต้องเรียนให้สำเร็จให้ได้ ....ไข่มุกกก สู้ๆๆ 55
แล้วตอนนี้ก็คิดว่าจะต้องหาอะไรเรียนเพิ่มเติมให้มันจริงๆจังๆแล้วหล่ะ ที่จริงก็ทำอะไรได้หลายอย่าง แต่ไม่มีอะไรดีๆๆเด่นๆเล้ย ชาวบ้านนี่เค้าเยี่ยมๆกันทั้งนั้น ก็เลยว่ะ เอาอะไรมาจับเป็นชิ้นเป็นอันให้มันดีๆหน่อยดีไหม 55 ตอนนี้ก็เลยว่าจะเริ่มจากหาที่ซ้อมดนตรีไทยก่อน อยากเล่นเป็นวงชะมัดเลย จะได้กระตือรือร้นในการฝึกซ้อมมากกว่านี้ เพลงที่เพื่อนให้ไปซ้อมก็ยังไม่ซ้อมอะไรเล้ยยย ขอโทษทีนะจ้า...แล้วก็อยากเรียนวาดรูปด้วย ศิลปะเราจะได้กระเตื้อง เหอๆๆ...แล้วก็อยากเริ่มไปฝึกงานร้านดอกไม้ด้วย กะว่า เอาว่ะ ชั้นจะต้องเปิดร้านตอนเรียนจบให้ได้ 555 แผนการเยอะมากมาย อยากถ่ายรูป อยากเรียนอิง อยากเรียนจีน 55
ที่จริงเรามีอะไรทำตั้งเยอะแยะกับชีวิตของเราโน๊ะ หลายเดือนที่ผ่านมา ทำให้ลืมไปว่า เรายืนอยู่ตรงจุดไหน ลืมไปเลยว่า ชั้นอยากทำอย่างนี้โน๊ะ 55 ปีใหม่นี้(ของไทย) ก็ว่ะ ไม่เอาแหละ ไม่คิดอะไรทั้งนั้น ชั้นจะเป็นอย่างชั้น เหมือนเดิมแหละ ทำอะไรที่เป็นการรักตัวเอง (จริงๆ) กับชาวบ้านบ้างดีกว่าและก็เปลี่ยนตัวเองในสิ่งแย่ๆๆ 555... การเริ่มต้นกับการเปลี่ยนแปลง บางทีก็ไม่ได้น่ากลัวเสมอไป(มั้ง ) 55 ไปตัดผมมาด้วย ว้าสั้นขึ้นๆ ที่จริงอยากไปตัดสั้นจู๋ๆๆเลย แต่คอยาวอ่า ตัดไม่ได้...เศร้า 55 อื้อมม ลืมบอกไป ปีนี้ก็ไปเข้าวิปัสสนามาด้วย รู้สึกใจเย็นขึ้น และไม่วุ่นวายดี บางทีคนเราที่ทำให้วุ่นวายก็เพราะใจเราเองแหละน้า ถ้าใจเราไม่คิด เราก็ไม่เจ็บ ปล่อยๆไปบ้างอะไรก็ดีเอง ว่าม่ะ 55 ..."อย่าทำให้ชีวิตหมดรอยยิ้ม ด้วยการเอาความทุกข์มาผูกติดไว้กับตัว"...555 สาธุๆๆ
อื้มม โครงการใหม่ ว่าจะลองแต่งนิยายบนเน็ตดูแบบชาวบ้านบ้าง 55 น่าสนุกดีว่าม่ะ ???...ชีวิตเริ่มมีสีสันแหละ เย้ๆๆ
ทุกคนก็สู้ๆๆเด้อ อะไรที่ไม่อยากจำ ก็ลืมๆไปบ้างคงไม่เป็นไรหรอก ว่าม่ะ 555 มาทำชีวิตให้มีความสุขด้วยตัวเองและสิ่งรอบข้างกับโลกร้อนๆใบนี้ดีกว่าหนิ ;)
ปล. ขอขอบคุณและขอโทษจากใจจริงน้ากับหลายเรื่องที่ผ่านมา
ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังและเสียใจ
ขอบคุณวันเกิด..สำหรับทุกคำอวยพร ของขวัญทุกอัน(ชอบทุกๆอันเลยนะ) การเลี้ยงทุกมื้อ(ไอติมหร่อยอ่ะ เอาอีกๆๆ 55)
หนังทุกเรื่อง เค้กทุกก้อน(ปีนี้กินช็อคอิ่มเอมดีมาก)และก็ของไหว้ตรุษจีน 55.. ขอบคุณมากจริงๆ
สายตาที่เป็นห่วงตอนเราไม่สบายใจ
การง้อตอนเราทำตัวเป็นเด็ก
มือเพื่อนๆ+กำลังใจ
และสุดท้าย...ความเข้าใจ 3月14日 วันสุดท้ายผ่านไปแล้ว...
มองออกไปไม่รู้ว่าทางอีกไกลไหม
ปล. วันนี้อยากไปถ่ายรูปที่ไหนสักแห่งมากๆ อยากปล่อยอารมณ์ไปกับการถ่ายรูป มากกว่ามานั่งเซ็ง คิดถึงแต่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยสังขารที่ไม่เป็นใจ อาจเพราะว่า นอนน้อยติดต่อกันเป็นสัปดาห์(เนื่องจากขี้เกียจ ตัวเป็นแกะ) 55 ก็เลยไปไหนไม่ไหว ...
แต่ยังไงขอไปปล่อยอารมณ์ที่สวนหน่อยเถอะวันนี้ ให้มันรู้ไปว่า แค่สวนสาธารณะใกล้ๆๆ(สวนเบญ) สังขารชั้นจะไปไม่ถึง 55+
...ไม่รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่ออ่านจบแล้ว ... แต่ก็อยากให้เป็นเหมือนเดิมนะ สาธุๆๆ เพี้ยงๆๆ 55+...
ขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ T-T...ไอ้สามเหลี่ยมขี้แย ชิๆ แบร่ๆๆ 1月30日 ความรักของวงกลมกับสามเหลี่ยมเรื่องเล่าของวงกลม ...
นานมาแล้ว ... มีวงกลมอยู่วงหนึ่ง
เศษเสี้ยวหนึ่งของมันหายไป มันกลิ้งไป ... กลิ้งไป ตามหาเศษเสี้ยวที่หายไปนั้น มันเจอผู้คนมากมาย แต่ไม่มีใครเลย ที่จะเติมเต็มมันได้ บางที .. ก็ใหญ่เกินไป ถ้าฝืน ... ก็จะเจ็บทั้งสองฝ่าย บางที ... คิดว่าเข้ากันได้ แต่พอจะก้าวไปข้างหน้า ... ถึงได้รู้ว่า 'ไปด้วยกันไม่ได้' บางที ... เศษเสี้ยวมีหนามแหลมคม กว่าจะรู้ตัวว่า 'ไม่ใช่' ก็ได้ทิ้งบาดแผลและความเจ็บปวดมากมายไว้ให้เจ้าวงกลม มันยังกลิ้งไป ... กลิ้งไป จนในที่สุด ... ก็ได้พบเศษเสี้ยวของมัน แล้ววงกลม ... ก็เต็มวง เรื่องเล่าของสามเหลี่ยม ยังจำเศษเสี้ยวของวงกลมนั้นได้ไหม? เสี้ยวรูปสามเหลี่ยม... กำลังตามหาวงกลมของมัน มันกลิ้งไป ... กลิ้งไป พบคนมากมาย ... แต่ไม่มีใครเลย ...ที่เป็นที่ของมัน นี่ก็ไม่ใช่ ... นั่นก็ยังไม่ใช่ พอเจอคนที่คิดว่าใช่ ... กลับพบว่า เขามีส่วนเติมเต็มของเขาอยู่ แล้ว สามเหลี่ยม ... กลิ้งไป ... กลิ้งไป ... กลิ้งไป ... กลิ้งไป จนขอบของมันเริ่มมนลง ในที่สุดสามเหลี่ยมนั้น กลายเป็นวงกลม และพบว่าตัวเอง สามารถกลิ้งไปได้ด้วยตัวของมันเอง ... โดยไม่ต้องการให้ใครมาเติมเต็ม ... 1月23日 ขอโทษ-ขอบคุณสวัสดีคร๊าบทุกท่าน สวัสดีปีใหม่ คริสมาส วันเด็ก แล้วก็วาเลนไทน์ มาฆบูชาล่วงหน้าเลยแล้วกัน 555 ก็ไม่ได้มาอัพนานแล้วเหมือนกัน จนจะกลายเป็นสเปซเน่าไปเสียแล้ววันนี้ครึ้มใจอยากมาเขียนอะไรเล่นๆในสเปซบ้าง (ทำเหมือนว่าง เหอๆ) อื้มม ก็ช่วงนี้และก่อนหน้ามีอะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้นมากมาย นับตั้งแต่ปลายปีที่ไปทำงานของคณะ ต้องนอนที่หอเพื่อน ไปสวนรถไฟและหลายๆที่ที่ไม่เคยได้ไป ทำหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ได้รู้จักเพื่อนที่ไม่รู้จักกันเท่าไหร่ กับการทำงานครั้งนี้ ได้ประสบการณ์อะไรหลายๆอย่าง รู้สึกคิดไม่ผิดเลยนะที่รับทำงานนี้ ขอบใจมากที่ยื่นโอกาสดีๆให้เรา
ต่อมาก็คงเป็นเรื่องของความฝัน ที่ฝันฝ่าจนใกล้ถึงปากทาง แต่แล้วก็ต้องล่วงลงมา กลับมา ณ จุดเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง รู้ซึ้งเลยทีเดียวกับคำว่า ยิ่งสูง ยิ่งหนาว ใครตกมาก็เจ็บไม่เบาเลย รู้ซึ้งอ่ะ คำนี้ ฉลองวันปีใหม่ด้วยนำตา 5555 แต่ก็รู้สึกดีมากที่ตอนนั้นอยู่กับที่บ้าน เหอๆๆ ไม่งั้นก็คงเศร้าไปหลายวันเลย แต่นี่ก็ไม่แค่กี่วันเอง 555 แต่ก็ยังคงมีร่องรอยเหลือบ้างเมื่อตอนเปิดเทอม ขอบใจเพื่อนๆด้วยเด้อที่เป็นกำลังใจให้ โม่ง โบว์ แก้ม ทิพ ไลท์ ภาม เดียร์ อุ้ย ยอด ปัน แบงค์ ตั้ม เอ และอีกหลายคนที่ไม่ได้กล่าว ขอบคุณลุงด้วยน้า เจ้ากระปุกออมสินจะช่วยสานฝันมุกต่อไป แต่คราวหลังขอเป็นเงินสดแทนหรือไม่ก็บ้านพร้อมรถเลยก็ได้นะ 555 หลังจากนั้นก็คงเป็นการกลับมาวงจรเดิม ที่ทำแลบๆ เช้าๆตื่นๆทำแลบๆๆ เล่นแบดๆๆ กลับๆๆ แต่เมื่อไปเจอประสบการณ์ใหม่ๆ แต่กลับมาอยู่แลบเหมือนเดิม บางทีก็เหงาๆ 555 ซึ่งเป็นอารมณ์พื้นฐานเมื่อขึ้นรถไฟฟ้าแล้วมองออกหน้าต่างในขณะที่ฟังเพลงช้า บรรเลงเศร้าๆ 555และก็รู้สึกอะไรขาดไป
พอเริ่มที่ปีใหม่ ก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า ใกล้จบแล้ว เพื่อนๆที่เคยร่วมทุกข์และสุขกับการเรียนเคมีมาด้วยกัน ก็จะเริ่มแยกย้ายไปทำความฝันของตัวเองแล้ว เหอๆ คิดแล้วเศร้า ช่วงนี้ก็เลยเป็นว่า จะติดเพื่อนนิดนึง เล่นแบด กินข้าวกันทุกวัน และด้วยใกล้จบ ก็อยากทำอะไรดีๆ ตอบแทนกับคนที่ดีกับเรา แต่ยังไงมันก็ยังเป็นเรา 555 งงกันอ่ะดิ อยากทำอะไรดีๆ แต่กลับกลายเป็นทำให้ยิ่งแย่ รู้สึกทั้งขอโทษและเสียใจจริงๆ วันนี้ก็โดนรถชน แต่ด้วยกระเป๋าที่หนัก 100 ตัน ของเราช่วยชีวิตเอาไว้ ปกติก็เป๋อๆๆนะ แต่วันนี้เป๋อมาก เฮ้อๆๆ มีอะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้น คิดว่าวันศุกร์นี้ต้องกลับบ้านให้ได้ อยากไปที่ท้องฟ้ากว้างๆ หญ้าเขียวๆ ดอกไม้บานเยอะๆ ลมพัดปรอยๆ แล้วเอากล้องถ่ายรูปจัง เฮ้อๆๆ อารมณ์สุนทรีย์มาอีกแล้ว ช่วงนี้ก็กำลังห้ามใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านกับเรื่องต่างๆ อยากให้รู้นะว่า เพื่อนเจ็บ ชั้นก็เจ็บ .....ต้องทำอย่างไงดี ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องขำๆหรือเปล่า แต่สำหรับเราไม่ขำนะ มันรู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดขึ้นมา ทำตัวไม่ถูก อื้มม ลืมบอกว่า ตอนโดนรถชน แม่โทรเข้ามาพอดีเลย ตอนนี้คิดว่าจะไม่คิดอะไรมากกับเรื่องต่างๆ อยากจะปล่อยมันไปนะ แต่ว่าจริงๆแล้ว ทำได้ยากจังเลย ขอบคุณที่บอกนะ ถึงแม้ว่าจะเป็นคำว่าเคยก็ตาม ดีใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ เฮ้อ บอกแล้วว่าเรื่องนี้ช่างไม่คล้องกับเราเล้ย ...เฮ้อๆๆ อยากถ่ายรูป ไปถ่ายรูปกันเถอะ ที่ไหนสวยๆ อยากไปๆๆ แฮๆ แต่แลบยังไม่เสร็จ ....ไข่มุกกกกกมาทำแลบเดี๊ยวนี้ แงๆๆช่วยด้วย T-T11月6日 คำถามที่หาคำตอบหวัดดีคร๊าบ...พี่น้องทุกคน
ก็ขณะนี้เป็นเวลา 18.00 น. แต่ กัณฑริกา ก็ยังคงอยู่ ณ ห้องแลบ 555 ซึ่งมันได้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว บางทีก็ทำแลบเสร็จเร็ว แต่ก็ต้องมานั่งหน้าคอมเพื่อหาข้อมูลเรียนต่อหรือไม่ก็นั่งเล่นเอ็ม 55 ก็อารมณ์ยังแอบค้าง วันนี้ก็ได้เริ่มที่จะติดต่อในสาขาที่สนใจอย่างจริงจังมากขึ้น แต่ก็รู้สึกว่า ยิ่งรู้เพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ ทำไมถึงได้รู้สึกว่า มันไม่ใช่ทางที่เราอยากเดินเลยนะ เพื่อนๆเป็นเหมือนกันไหม ที่จริงซื้อใบสมัครหรือว่าดูสาขาต่างๆไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ ณ บัดนี่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้เสียที รู้สึกแปลกเหมือนกัน เพิ่งรู้ว่าตัวเอง ไม่รู้จักตัวเองเท่าไหร่ 555 ขำดีๆ ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกตัดสินใจว่า เอานะเอาเรียนต่อด้านนี้แล้วกัน แต่พอจะเลือกจริงก็กลัวนะ กลัวเลือกผิดและตัดสินใจผิด 555 ชีวิตก็เข้าใจยากเหมือนกัน เคยอ่านหนังสือนะ เค้าบอกว่า เราจะไม่รู้เลยนะว่าเราเลือกถูกหรือไม่ ไม่ว่าอะไรก็ตาม จนกว่าที่เราจะลองทำมัน... ตอนนี้ก็เลยลองทำหลายๆอย่างที่ไม่เคยทำ 555 ก็เพราะอยากรู้นะว่าตัวเองมีความสามารถอะไรพิเศษที่พอจะออกมาบ้างไหม แต่ก็ยังไม่เห็นมีซะที 555 ...งานที่รัก หรือ รักที่งาน ????
เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว เรียนจีนเสร็จก็ตัดสินใจ เอาเลยๆๆ ไปถ่ายรูป นั่งรถเมล์คนเดียวไปด้วยความอารมณ์ดี ชั้นได้ถ่ายรูปสบายใจ เย้ๆ สะพายกระเป๋าพร้อมหมวก 1 ใบ แต่ว่าก็ไปเจอมาเป็นเด็กน้อยตัวเล็กขายของตามจราจร ก็ไม่แปลกหนิ เด็กขายพวงมาลัย เพื่อนๆคงคิดกันเยี่ยงนี้ แต่ว่าบังเอิญเราไปเห็น เด็กน้อยขายพวงมาลัยให้กับเด็กน้อยอีกคนที่นั่งอยู่ในรถเบนซ์คันงาม มันก็ทำให้คิดไปว่า เด็กน้อยทั้งสองคนนี้ อายุอานามก็ใกล้เคียงกัน แต่ทำไมชีวิตดูช่างแตกต่างจัง เด็กๆสมัยนั้นเราก็ไม่คิดอะไรมาก กลับมาก็ทำการบ้าน ดูทีวี อ้อนพ่อแม่ พี่ชาย และนอน ตื่นเช้ามา ครูรับค่ะๆๆ แม่มารับหนูเร็วๆนะ แต่ว่าเด็กน้อยขายพวงมาลัยหล่ะ ชีวิตวันๆๆ พี่ค่ะ ซื้อพวงมาลัยหนูหน่อยนะคะ อื้มม เด็กน้อยหาเงินตั้งแต่เด็ก คิดแล้วก็อื้ม....555 เข้ามาเรื่องนี้ได้ไงโน๊ะ ก็เลยแอบมาเทียบกับเราโน๊ะ จะจบแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้ชีวิตเราเลยว่าไปทางไหนดี ...อยากกลับไปเป็นเด็กอีกแล้ว 555 ว่างั้นไหม
อื้ม ไปดูแห่เรือมากับโม่งและทัวร์ด้วยหล่ะนะ เป็นประสบการณ์หนึ่งที่ดีเลยน้า ร้อนดีๆๆ 555 ..:)
ปล.วันนั้นถ่ายรูปทั้งวัน เลยจะมีภาคเช้ากับภาคเย็นหนิ อย่าลืมเยี่ยมชม ติติงได้นะคร๊าบ ขอบคุณคร๊าบ 9月30日 แก้ไขภาษาหน่อยจ้า 5555 อื้มม ก็เข้าไปอ่านที่เพื่อนๆคอมเมนต์มาให้แล้วขำมาก อื้มม เลยคิดว่าต้องมาแก้ไขภาษาที่เราเขียนสักหน่อย คำว่า ผีเสื้อของเราหน่ะนะ หมายถึงโอกาส เนื่องจากว่า เมื่ออาทิตย์ก่อน ช่างเป็นเวลาที่เราแสนสุขมากเนื่องจากว่า ที่ห้องแลบเค้าซ่อมไฟ เลยทำให้ได้เริงร่าอยู่ที่บ้านไม่ทำอะไรเลย ก็เลยเปรียบเหมือนโอกาสที่เราจะทำอะไรมากมาย กลับไม่ทำ 555 เริงร่าอยู่กับบ้านจริงๆ พอเปิดมาอาทิตย์ที่ซ่อมไฟเสร็จ ...เข้าไปหาอาจารย์ก็เลยกลายเป็นโจ๊ก ลูกเจี๊ยบต้มโจ๊ก 555 คิดว่าจะหาข้อมูลเรื่องต่างๆก็เลยไม่ได้ทำ ผีเสื้อนี้ก็บินไปซะแล้ว ตอนนี้ก็มายุ่งๆๆ ไอ้นู้นไอ้นี้ยังไม่ได้ทำ ผีเสื้อจ๊าบินมาอีกรอบหน่อยดิ โอมๆๆจงขยันๆ ที่เราบอกไงว่าเราคงไม่ถูกโฉลกกับเรื่องนี้ 55555 คือ สำหรับเรื่องของความรักอ่ะนะ 555 ขำจริงๆที่เพื่อนๆๆคิดแนวนั้นกันหมดเลย แหมๆๆ เป็นห่วงเรากันอ่ะดิ อื้ม เรื่องนี้อีกนานๆๆๆๆจ้าเพื่อนๆ ตอนนี้ก็ขาข้างนึงไปเหยียบประธานคานทองนิเวศน์แล้ว 555 เรื่องนั้นยังไม่คิดจริงๆๆจ้า แต่อย่างไงก็ขอบคุณเพื่อนๆๆที่เป็นห่วงและคอมเมนท์มาให้เด้อ เราก็จะเกาะไปกับพวกแกอีกนานแสนนาน คนนั้นยังไม่เกิดเล้ยแล้วเหมือนไม่มีทีท่าว่าจะเกิด 555 ขอโทษทีเรื่องภาษาที่ทำให้เข้าใจผิดกันหมดเด้อ (",)
ปล.ขณะนี้นับถอยหลังจะสอบปลายภาค แต่ว่าเหอๆๆ ยังไม่ค่อยได้อ่านเลย เพื่อนๆๆสู้ๆๆเด้อ 9月22日 โอกาส-ผีเสื้อ บินไปบินมา haha..นานพอควรเลยที่ไม่ได้มาอัพเสปซ ตั้งแต่ครั้งuniversiade ซึ่งก็นาน พอควรเลยโน๊ะ ก็ตั้งแต่ universiade เสร็จ งานก็ถาโถมเข้ามาเหมือนซึนามิเลยทีเดียว เนื่องจากว่า กองไว้มากมาย แต่ด้วยเพื่อนๆๆและครอบครัวช่วยเหลือ เลยได้ยืนขึ้นมาได้ 5555 เหมือนมาหาเสียงเลยทีเดียว ซึ้งเปล่าๆๆ ขอบใจพวกแกมากจ้า
อื้มม ก็เมื่อวานเพิ่งถ่ายรูปลงหนังสือมา โอ๊ว เวลาเร็วมากๆๆเลยโน๊ะ แป๊บเดียว เดี๊ยวพวกเราก็ใกล้จะจบกันแล้ว แยกย้ายไปเริ่มต้นชีวิตเข้าจริงๆๆแล้วสิ 555 แล้วเราหล่ะนะ เร็วจังๆๆ ใกล้ต้องสอบ ป.โท แล้ว อีกอย่างวันนี้ก็เพิ่งเรียนจบคอร์สจีน2 เร็วๆๆจัง รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นเหมือนกันนะ สรุปรวบรวมที่ไปทำค่ายมา เจอคนเยอะดี อื้มม เราก็เป็นคนนิ่งมากขึ้น 555 กลายเป็นหินเลยทีเดียว เวลาและโอกาส ช่างเป็นเหมือนผีเสื้อจริงๆๆเลย
และที่สำคัญ ขอไว้อาลัยกับโศกนาฏกรรมของ one-two-go นะที่นี้ ขอให้คนมีความฝันสู้ๆๆต่อไปนะ สู้ๆๆ เหลือที่สอบที่เดียวแต่ก็ต้องพยายามให้ได้นะ T-T ... 555 สู้เค้า ไอ้มดแดง (แอบยืมคำโจมา) ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
|
||||||||||||||
プライベート メッセージの送信
RSS の取得
このスペースを紹介
Live.com に追加
つながりに追加
アラートにサインアップ
|
|
